W ostatnim Biuletynie Inicjatywy Pracowniczej opublikowaliśmy artykuł o grupie lesbijek i gejów, którzy wspierali strajkujących górników w Walii w 1985 r. (link) Podobny akt solidarności ma miejsce obecnie w Norwegii.

W ostatnich dniach w Oslo miała miejsce fala blokad portów, będąca reakcją pracowników portów (dokerów) na działania tureckiej firmy Yilport, która po przejęciu norweskich portów odmówiła zawarcia z pracownikami układu zbiorowego i zwolniła część załogi. W ostatni poniedziałek (1.06) policja aresztowała podczas blokady 20 dokerów. W odpowiedzi szwedzki związek pracowników portów zapowiedział bojkot rozładunku tej firmy od 6 czerwca.

Poniżej publikujemy wywiad z Darią - pochodzącą z Polski działaczką szwedzkiego związku zawodowego SAC Syndikalisterna. W tym roku Daria otrzymała przyznawaną przez SAC nagrodę za odwagę cywilną im. Björna Soderberga za jej działania na rzecz poprawy warunków pracy imigrantów i imigrantek pracujących w Malmö.

Tekst nadesłany z Norwegii przez członkinię naszego związku, Magdalenę Chustecką.

Można śmiało powiedzieć – jestem szczęściarą. Przybiłam do skandynawskiego raju, „ziemi obiecanej” polskich imigrantów - Królestwa Norwegii. Jak blisko 80 tysięcy moich rodaków i rodaczek przyjechałam tutaj w nadziei na lepsze warunki życia. Ponieważ jestem osobą nie władającą językiem norweskim, większość prac jest poza zasięgiem moich możliwości. A jednak nie ma co narzekać – mam pracę. Robię w rozrywce, entertainment, dzielę tę samą branżę z Madonną, Justinem Bieberem i muzykami Black Sabath. Brzmi nieźle, co nie? Zawsze używam tego sformułowania, kiedy chcę zrobić wrażenie na innych, jak to super mi się w pracy za granicą układa.

Pracuję jako stagehand – jestem jedną z kilkudziesięciu, a w trakcie ogromnych imprez nawet jedną z kilkuset pracowników rozstawiających scenę i cały sprzęt: nagłośnienie, światła, scenografię, urządzenia do efektów specjalnych, kilometry kabli. Przejdę zatem do tego, jak wygląda codzienna praca w tym ekscytującym biznesie rozrywki.

Jak co roku, już po raz dwunasty szwedzka centrala związkowa, Sveriges Arbetares Centralorganisation-SAC (zaprzyjaźniona z Inicjatywą Pracowniczą), obchodzi dzień poświęcony pamięci ich kolegi, bestialsko zamordowanego przez neonazistów w drzwiach swojego domu na przedmieściach Sztokholmu, w Sätra.

Björn był długoletnim działaczem związkowym anarchosyndykalistycznej federacji pracowniczej SAC i zawsze przeciwstawiał się segregacji rasowej i narodowościowej - zarówno w pracy, na ulicy jak i w artykułach.

Publikujemy artykuł, który w skróconej wersji znalazł się w poprzednim numerze biuletynu Inijcatywy Pracowniczej.

Chcemy rozpocząć publikację w Biuletynie artykułów na temat organizacji związkowych czy grup pracowniczych spoza Polski, które stosują podobne metody walki i dzielą podobne wartości, jak Inicjatywa Pracownicza. Planujemy prześledzić konflikty, w które angażują się ich działacze i działaczki, by znaleźć wspólne pola współpracy nie tylko przy okazji większych kampanii czy międzynarodowych demonstracji, ale też by stworzyć możliwość wymiany doświadczeń między lokalnymi komisjami naszych organizacji, które – przykładowo – należą do tej samej branży.

W dniach 10 i 11 września 2011 r. w szwedzkim Malmö miało miejsce coroczne spotkanie Czarno-Czerwonej Koordynacji. Wzięli w nim udział delegaci i delegatki związkowy zawodowych związanych z tradycją anarchosyndykalistyczną: francuskiego CNT-F, szwedzkiego SAC, włoskiego USI-AIT, dwóch związków z Hiszpanii: CGT oraz Solidaridad Obrera, greckiego ESE oraz polskiej Inicjatywy Pracowniczej.

SAC, anarchosyndykalistyczny związek zawodowy ze Szwecji, wzywa do słania listów solidarnościowych z prowadzącymi strajk pracownikami szpitala (sprzątaczami) przy uniwersytecie w Lund. Pracownicy, zrzeszeni w sekcji USIL przy SAC, od 5 lat donoszą, że będąc zatrudnionymi dla międzynarodowej firmy ISS, są nadmiernie obciążeni pracą.

Znowu okantowano pracowników sezonowych. Firma JANA oszukiwała sprowadzanych z Polski do Norwegii robotników budowlanych i zatrudniała ich niezgodnie z obowiązującymi tam normami prawa pracy. Poszkodowanych może być nawet kilkadziesiąt osób. Kiedy jeden z pracowników ujawnił to inspekcji pracy, grożono mu śmiercią. Musiał uciekać, korzystając z pomocy polskiej placówki dyplomatycznej. Grożono także dziennikarzowi „Avisa Norland” - gazety która 6 września ujawniła nielegalne postępowanie pracodawcy.

Co łączy sprzątaczki szwedzkiego klubu nocnego i wieżowiec w Warszawie? Szwedzki SAC występuje przeciwko właścicielowi hotelu Berns Salonger za łamanie praw pracowniczych. Właścicielem hotelu jest jeden z największych prywatnych funduszy inwestycyjnych na świecie, londyński fundusz inwestycyjny London&Regional Properties.

W trakcie trwania kongresu SAC Komitet Międzynarodowy związku przesłał słowa solidarności z protestującymi pracownikami Cegielskiego, którzy zostali zmuszeni do wyjścia na ulicę z powodu „brutalnej decyzji o pozbawienia ich pracy”. „Represje które spotykają naszych przyjaciół są nie do zaakceptowania i dotykają wszystkich pracujących na całym świecie - piszą szwedzcy związkowcy . Wyrażamy nasza solidarność z każdym robotnikiem i jego rodziną, która cierpi w tym monecie ucisk...”

Dziś w miejscowości Jönköping rozpoczął się kongres anarchosyndykalistycznego związku zawodowego SAC (Centralna Organizacja Szwedzkich Robotników). Wydarzenie to jest jednocześnie początkiem obchodów 100-lecia istnienia tej, zaprzyjaźnionej z Inicjatywą Pracowniczą, organizacji. Poniżej publikujemy materiał przybliżający SAC.

Pracownicy magazynu obsługującego państwowego monopolistę w dystrybucji alkoholu rozpoczęli dziki strajk w odpowiedzi na próby zastąpienia stałych umów o pracę umowami tymczasowymi.

Zaprzyjaźniony z Inicjatywą Pracowniczą szwedzki związek zawodowy SAC wydał komunikat prasowy w którym czytamy m.in.: „W 1999 r. naziści zamordowali syndykalistę Björna Söderberga. Teraz spróbowali znowu. Dwójka syndykalistów z Sztokholmu – w tym były przewodniczący sztokholmskiej komisji związku – i ich dwuletnia córeczka musieli uciekać przez balkon z mieszkania na trzecim piętrze, kiedy naziści podpalili ich mieszkanie.

Jedno z najbardziej znanych przedsiębiorstw produkujących meble, szwedzka IKEA, uchodzi za wzór podejścia kierownictwa firmy do pracowników. Czy jednak obraz stworzony przez specjalistów od wizerunku korporacji odpowiada prawdzie? Przykład pochodzący z należących do firmy magazynów w szwedzkim mieście Torsvik, pokazuje, że rzeczywistość niestety nie jest aż tak różowa.

W chwili obecnej, kierownictwo zakładu wdraża nowy plan pracy, którego celem jest maksymalizacja zysków. Niestety odbywa się to głównie kosztem pracowników. Czas ich pracy został poddany ścisłej regulacji, co przejawia się m.in. zmuszaniem do pracy w weekendy oraz likwidacją krótkich przerw. W tym samym czasie obniżono pensje. Wszystko to ma na celu zwiększenie produkcji, w miejscu pracy, w którym jest ona wystarczająco ciężka fizycznie i bywa niebezpieczna.

W dziedzinie antyspołecznej polityki, którą prowadzą rządy państw Europejskich (rozwój pracy czasowej, prywatyzacja usług publicznych, deregulacja prawa pracy, zwolnienia grupowe i delokalizacja) Szwecja wysunęła się ostatnio na czoło. 16 listopada, nowy ultra-liberalny rząd szwedzki przedstawi parlamentowi projekt zmian w systemie ubezpieczeń od bezrobocia. Zapisy tego projektu takie jak: reforma kas ubezpieczeniowych, podwyższenie składek na ubezpieczenie i obniżenie wysokości zasiłków dla bezrobotnych prowadzą do zepchnięcia bezrobotnych w nędzę.