Apel Komisji Tymczasowej OZZ Inicjatywa Pracownicza przy Muzeum Literatury w Warszawie:
Domagamy się transparentności, dialogu i szacunku dla kompetencji!

Muzeum Literatury – czy taki będzie jego koniec?

Ponad 160 pisarek, pisarzy i badaczy oraz wszystkie związki zawodowe działające w Muzeum mówią jednym głosem: dość politycznych nominacji, chcemy merytorycznego zarządzania i powrotu Ministerstwa Kultury jako współorganizatora.

Tymczasem scenariusz wygląda inaczej: konkurs bez wymagań literaturoznawczych, powołanie na stanowisko mimo przegrania pierwszego konkursu, a po drugim konkursie powołanie wbrew zapisom w statucie i umowie pomiędzy organizatorami. Na dokładkę – brak odpowiedzi na pisma pracowników. Jest za to sugestia, że „pracownicy powinni pracować”, a pisarze… cóż, najlepiej milczeć (i zabrać się za pisanie).

Brzmi jak zła satyra, ale to rzeczywistość.

Muzeum Literatury to nie łup polityczny, tylko instytucja o znaczeniu ogólnonarodowym.

Obserwujemy coraz więcej prób zawłaszczania instytucji kultury przez działaczy partyjnych i uciszania pracowników. Czy zgodzilibyśmy się, żeby piłkarzy trenował człowiek nie znający się na piłce? To dlaczego mamy się na coś takiego godzić w kulturze?

Jako Inicjatywa Pracownicza stoimy po stronie pracowników i środowiska literackiego. Domagamy się transparentności, dialogu i szacunku dla kompetencji.

Bo kultury nie tworzą ludzie, którzy stołki dostali od kolegów.

Kultura jest dobrem wspólnym!

Komisja Tymczasowa OZZ Inicjatywa Pracownicza
przy Muzeum Literatury w Warszawie

CZYTAJ TEŻ:

• Korespondencja w sprawie konkursu na stanowisko dyrektora Muzeum Literatury
• Związki zawodowe Muzeum Literatury z apelem o zażegnanie kryzysu w placówce
• Spór wokół Muzeum Literatury. Marszałek Struzik odpowiada związkowcom

Przez ostatnie półtora roku z narastającą troską i niepokojem obserwujemy proces, w którym uniwersytety w Serbii poddawane są coraz silniejszej i bardziej bezwzględnej presji politycznej. Jako komisje akademickie Inicjatywy Pracowniczej zjednoczone w Koordynacji Branży „Nauki i Edukacji” chcemy wyrazić pełną solidarność ze studentami i pracownikami zaangażowanymi w walkę o niezależność instytucji, która powinna pozostawać miejscem wolnym od nacisków władzy i arbitralnej ingerencji autorytarnego aparatu władzy.

W Serbii autonomia akademicka jest atakowana przy użyciu bezpośrednich środków przymusu i przemocy. Wejście policji kryminalnej bez uprzedzenia i wielogodzinna obecność funkcjonariuszy, zabezpieczanie sprzętu – władza przypomina, że przy pomocy policji i służb zdolna jest wkroczyć w każdą przestrzeń, zawiesić dotychczasowy porządek, pozbawić ochrony prawnej każdego; obecność mediów prorządowych, które transmitowały działania policji na żywo, to nie „zwykła” interwencja, ale publiczny pokaz siły – jednocześnie próba zdyskredytowania środowiska serbskiej akademii.

Jak mówił w swoim przemówieniu do osób zgromadzonych 31 marca na proteście pod siedzibą Uniwersytetu w Belgradzie jego rektor, Vladan Đokić:

Nie przyszli, by prowadzić śledztwo. Przyszli, by upokorzyć. Przyszli, by powiedzieć każdemu profesorowi, każdemu studentowi, każdemu obywatelowi: zobaczcie, co spotyka tych, którzy nie milczą. (…) Podczas gdy policja wchodziła jednymi drzwiami – studenci przychodzili innymi. Tysiącami. Spontanicznie. Bez wezwania partii, bez organizacji, bez autobusów. Przyszli, bo wiedzą, co się dzieje. Przyszli, bo to jest ich uniwersytet. Przyszli, bo się nie boją. I to właśnie jest prawdziwy obraz dzisiejszego dnia. Nie policja w Rektoracie, lecz studenci przed nim. (…) Szesnaście osób zginęło w Nowym Sadzie. Nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności. Nikt nie został odwołany. Żadne urządzenia nie zostały zabezpieczone. Żadne biura nie zostały przeszukane. Ale kiedy rektor staje po stronie studentów – wtedy pojawia się policja. To mówi wam wszystko, co trzeba wiedzieć o tej władzy. Nie boją się przestępczości. Boją się edukacji.

Zarówno pokaz policyjnej siły, jak i protesty środowiska akademii mają miejsce w cieniu tragicznej śmierci studentki. Okoliczności zdarzenia, do którego doszło 26 marca b.r., pozostają przedmiotem śledztwa, Uniwersytet od samego początku deklarował zaś pełną gotowość do współpracy z organami ścigania. Tym większy niepokój budzi, że podejmowane działania mogą wykraczać poza niezbędne ramy postępowania wyjaśniającego i służyć wywieraniu presji na instytucję pozostającą poza kontrolą aparatu państwa.

Jednocześnie sytuacja wpisuje się w szerszy kontekst polityczny: w ostatnich dniach odbyły się wybory lokalne w wybranych gminach, którym towarzyszyły liczne doniesienia o przypadkach przemocy, gróźb i zastraszania wyborców przy całkowitej bierności organów porządkowych. W tym świetle działania podejmowane wobec środowiska akademickiego mogą być postrzegane jako element utrwalonego już wzorca, w którym dochodzi do systematycznego naruszania standardów demokratycznych oraz instrumentalnego wykorzystywania instytucji państwowych.

Wobec powyższego pragniemy wyrazić pełną solidarność z Uniwersytetem w Belgradzie, ze wszystkimi członkami wspólnoty akademickiej, a zarazem podkreślić nasz głęboki podziw dla ich odwagi i determinacji do walki z władzą – systemem, który godzi w autonomię instytucji, którą współtworzą, i fundamenty życia akademickiego jako takiego.

Wzywamy władze Republiki Serbii do zaprzestania działań podważających niezależność uniwersytetów, do poszanowania wolności akademickiej oraz do zapewnienia przejrzystego, rzetelnego i niezależnego śledztwa w sprawie tragicznej śmierci studentki. Uniwersytety muszą pozostać przestrzeniami wolnymi od politycznego przymusu i ingerencji. Wszelkie próby jego podporządkowania stanowią zagrożenie dla całego porządku demokratycznego.

W pełni popieramy list otwarty, który organizacje związkowe działające na uniwersytetach w Serbii przygotowały w odpowiedzi na opisane wyżej wydarzenia (tłum. Magdalena Sztandara):

My, niżej podpisane organizacje związkowe reprezentujące dziesięć wydziałów uniwersytetów w Nowym Sadzie, Belgradzie i Niszu, ostro potępiamy wczorajsze wtargnięcie funkcjonariuszy policji kryminalnej do siedziby Rektoratu Uniwersytetu w Belgradzie. Ten akt stanowi bezpośredni atak na autonomię uniwersytetu, która jest zagwarantowana Konstytucją oraz obowiązującym ustawodawstwem Republiki Serbii.

Uważamy, że każde działanie organów państwowych odnoszące się do instytucji szkolnictwa wyższego powinno być podejmowane z pełnym poszanowaniem konstytucyjnie zagwarantowanej autonomii uniwersytetu, wolności akademickich oraz godności społeczności akademickiej.

Uniwersytet jest jedną z fundamentalnych instytucji życia społecznego. Jego niezależność oraz niezakłócone funkcjonowanie muszą być chronione przed wszelkimi formami nacisku, w tym również przed działaniami, które mogą być interpretowane jako demonstracja siły.

Zwracamy szczególną uwagę, że tego typu interwencje, zwłaszcza przy niejasnym lub wątpliwym uzasadnieniu, mogą prowadzić do naruszenia zaufania pomiędzy środowiskiem akademickim a innymi instytucjami państwowymi, a także do wytwarzania atmosfery niepewności wśród pracowników i studentów. Jesteśmy przekonani, że wszelkie kwestie dotyczące funkcjonowania uniwersytetu powinny być rozwiązywane w drodze dialogu instytucjonalnego, z poszanowaniem obowiązujących procedur oraz zasad prawa.

Opowiadamy się za konsekwentnym przestrzeganiem autonomii uniwersytetu, wolności akademickich oraz praw pracowniczych jako fundamentalnych wartości, na których opiera się współczesne społeczeństwo demokratyczne.

Autonomia uniwersytetu nie jest przywilejem profesorów, lecz jednym z filarów demokratycznego społeczeństwa. Związki zawodowe będą konsekwentnie sprzeciwiać się wszelkim formom nacisku oraz bronić interesów pracowników i całej społeczności akademickiej, wykorzystując do tego wszelkie dostępne środki.

Sygnatariusze:
Związek Zawodowy Wydziału Sztuki Muzycznej – SFAMU
Związek Zawodowy Wydziału Sztuk Stosowanych w Belgradzie – koLEKtiv FPU
Związek Zawodowy Wydziału Sztuk Dramatycznych Uniwersytetu Sztuk w Belgradzie
Związek Zawodowy Pracowników Wydziału Filozoficznego w Belgradzie
Niezależny Związek Zawodowy Wydziału Sztuk w Niszu
Związek Zawodowy Wydziału Nauk Technicznych w Nowym Sadzie
Związek Zawodowy Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego w Nowym Sadzie „SIGMA”
Niezależny Związek Zawodowy Wydziału Filozoficznego w Nowym Sadzie
Niezależny Związek Zawodowy Wydziału Technologicznego w Nowym Sadzie
Organizacja Związkowa Wydziału Pedagogicznego w Somborze

Opracowanie:

Magdalena Sztandara
(Komisja Międzyzakładowa przy Uniwersytecie Jagiellońskim)

Jan Skarbek-Kazanecki
(Łódzka Komisja Akademicka)

W dniu 29.01.2026 r. uchwałą nr 228/3/2026 Komisja Krajowa zarejestrowała Koordynację Branżową Kultury Inicjatywy Pracowniczej. 

Porozumienie tworzące Koordynację podpisało 8 Komisji Zakładowych i Międzyzakładowych działających przy publicznych instytucjach kultury z Warszawy, Łodzi i Poznania. 

Cele Koordynacji to:

1. Ochrona praw i interesów pracowniczych członków i członkiń związku należących do Komisji działających w obszarze Kultury; 
2. Podejmowanie wspólnych działań w celu rozpoznawania i rozwiązywania problemów dotyczących spraw pracowniczych w branży Kultury; 
3. Wzajemne wspieranie działań prowadzonych na poziomie poszczególnych zakładów pracy przez komisje tworzące koordynację; 
4. Rozwijanie partnerskiej współpracy z organizacjami związkowymi i społecznymi z obszaru Kultury; 
5. Wymiana doświadczeń i informacji pomiędzy członkami i członkiniami komisji wchodzącymi w skład koordynacji; 
6. Współpraca z innymi jednostkami IP działającymi w obszarze Kultury.  

Wszystkie zainteresowane przystąpieniem do Koordynacji Branżowej Komisje Zakładowe lub Międzyzakładowe OZZ IP działające przy instytucjach kultury w całej Polsce zapraszamy do kontaktu i uczestnictwa w naszych cyklicznych spotkaniach!

Napisz do nas: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.!

Koszty życia w Polsce ciągle rosną, w górę idą także zarobki pracowników. Według najnowszych danych GUS płace w sektorze przedsiębiorstw w ciągu ostatniego roku wzrosły o 9 proc. Pracownicy naszej firmy, wobec jej rosnących przychodów i zysków, także oczekują podwyżek. Dlatego wspólnie z innymi związkami zawodowymi działającymi w naszej firmie już w pierwszej połowie czerwca przedstawiliśmy nasze propozycje w tej sprawie.

Postulujemy:

• wzrost funduszu płacowego o 10 proc.
• wzrost widełek płacowych o 10 proc. dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach o grade’ach 8-12 i o 5 proc. dla tych na stanowiskach o grade’ach 13-14
• podniesienie tzw. płacy minimalnej dla specjalisty z obecnych 6000 zł brutto do 8000 zł brutto
• objęcie podwyżkami w pierwszej kolejności osób, które nie dostały ich od 2023 r.
• utworzenie funduszu na dodatki za pracę w dni ustawowo wolne od pracy.

Jesteśmy po pierwszych rozmowach z zarządem w tej sprawie i czekamy na konkretne decyzje. Liczymy na zdecydowane działania, które poprawią sytuację pracowników i zapewnią im godne wynagrodzenia za ich ciężką pracę.

Bądź na bieżąco z działaniami komisji w RASP obserwując stronę na Facebooku.

 10.06.2025 г.

Koordynacja Branżowa Edukacji i Nauki Ogólnopolskiego Związku Zawodowego INICJATYWA PRACOWNICZA

List poparcia

dla protestu okupacyjnego

Warszawskiego Koła Młodych Inicjatywy Pracowniczej

Jako przedstawicielki i przedstawiciele komisji pracowniczych OZZ Inicjatywa Pracownicza działających na uczelniach wyższych i instytucjach naukowych w całym kraju wyrażamy poparcie dla okupacyjnego protestu studentek i studentów Uniwersytetu Warszawskiego, rozpoczętego 23 maja 2025 roku w budynku Zarządu Samorządu Studentów UW.

Wasz protest uważamy za wyraz głęboko uzasadnionego sprzeciwu wobec trwale pogarszających się warunków studiowania w Polsce. Od lat obserwujemy i doświadczamy systematycznego demontażu zaplecza socjalnego dla Społeczności Akademickiej. Polityka kolejnych władz uczelni – często wspierana przez centralne instytucje państwowe – nie tylko nie odpowiada na rosnące potrzeby społeczności akademickiej, ale coraz częściej realizuje logikę czysto rynkową: ograniczania kosztów, prywatyzowania usług wspólnych, wypychania studentek i studentów na prywatny rynek mieszkaniowy, bez względu na ich realną sytuację ekonomiczną.

Podnoszony przez Was problem braku publicznych, tanich i dostępnych stołówek to jeden z najbardziej wymownych przykładów tej polityki. Uniwersytet, który nie zapewnia studentkom i studentom taniego posiłku, nie realizuje swojej podstawowej roli, tzn. nie zapewnia warunków do nauki. Podobnie rzecz ma się z dramatycznym brakiem miejsc w akademikach oraz ich złym stanem technicznym tych obiektów. Od kilku lat obserwujemy również spychanie przez Władze, odpowiedzialności socjalnej na prywatne podmioty.

Chcemy podkreślić, że dla osób pracujących na uczelniach wyższych ta sytuacja nie jest obojętna. Doskonale wiemy, że neoliberalna restrukturyzacja szkolnictwa wyższego – oparta na oszczędnościach, outsourcingu, „wzroście konkurencyjności” jako kluczowym kryterium decyzyjnym etc. – uderza we wszystkie grupy akademickie: studentów, wykładowczynie, osoby sprzątające, pracowników ochrony, pracowników badawczo-technicznych czy osoby zatrudnione w administracji centralnej lub wydziałowej. Od lat wspólnie walczymy o godne podwyżki, stabilne zatrudnienie i uzwiązkowienie Całej Społeczności Akademickiej. Wasz protest to ważny głos w tej samej walce – walce o akademię, która jest dobrem wspólnym.

Wzywamy władze Uniwersytetu Warszawskiego do natychmiastowego rozpoczęcia dialogu ze studentkami i studentami okupującymi Budynek Zarządu Samorządu Studentów. Domagamy się realizacji ich postulatów, w tym uruchomienia tanich, publicznych stołówek w przestrzeniach uczelni oraz wdrożenia długofalowej polityki mieszkaniowej, w tym budowy nowych domów studenckich.

Zwracamy także uwagę na sytuację studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zawieszenie w prawach osób studenckich, w szczególności na podstawie niepotwierdzonych zarzutów, rodzi podejrzenie chęci wywołania efektu mrożącego dla protestów studenckich i jest niezgodne z demokratycznym prawem wyrażania sprzeciwu. Domagamy się natychmiastowego przywrócenia praw studenta osób zawieszonych.

Jednoczenie podpisujemy się pod postulatami skierowanymi do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego: utworzenia państwowego funduszu na publiczne stołówki, potępienia represji wobec aktywności studenckiej na innych uczelniach oraz zapewnienia środków na remonty akademików.

Komisja Międzyzakładowa przy Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu Międzyzakładowa Akademicka Komisja Inicjatywy Pracowniczej w Łodzi Komisja Międzyzakładowa OZZ IP przy Uniwersytecie Jagiellońskim

Międzyzakładowa Komisja IP w Instytutach Polskiej Akademii Nauk

Komisja Zakładowa OZZ IP przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Komisja Zakładowa OZZ IP przy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie

Komisja Zakładowa OZZ IP na Uniwersytecie Warszawskim

Komisja Zakładowa OZZ IP przy Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku Komisja Zakładowa OZZ IP przy Uniwersytecie Wrocławskim

Skutecznych odpowiedzi na pogłębiające się kryzysy w sferze akademickiej – przejawiające się nie tylko w chronicznym niedofinansowaniu, lecz przede wszystkim w podporządkowaniu życia uniwersytetu logice rynkowej i reżimowi audytu-produktywności – dostarczają dziś ruchy związkowe i oddolne inicjatywy, wyrażające perspektywy zwykłych pracowników i studentów. W przeciwieństwie do oderwanych od rzeczywistości kolegiów rektorskich, senatów czy rad wydziałów, to właśnie związki zawodowe proponują nowe metody pracy, wdrażają zdrowsze praktyki i walczą o systemowe zmiany. To my wskazujemy problemy, których odizolowani delegaci kolegiów rektorskich nie chcą lub nie potrafią dostrzec.

Choć wiemy, że w polskich szkołach wyższych struktury związkowe są nadal słabo zakorzenione, i że dominuje tam kultura indywidualizmu i pracy „na własny rachunek”, postanowiłyśmy to zmienić. I właśnie dlatego dzielimy się doświadczeniami i refleksjami, budujemy solidarność między związkami i wspólnie tworzymy silny front pracowniczy – po to, by uniwersytet był miejscem pracy godnej, a nie bezgłośnego wyzysku. Jako przedstawicielki i przedstawiciele akademickich komisji OZZ Inicjatywa Pracownicza na podstawie par. 29 a Statutu naszego Związku powołujemy Koordynację Branżową Edukacji i Nauki. Przy czym należy zaznaczyć, że tym aktem podsumowujemy  nieformalną współpracę, której początki sięgają czerwca ubiegłego roku. To od tego czasu organizowaliśmy spotkania (w formule on-line), na których  wymienialiśmy się informacjami i doświadczeniami, m.in. na temat procesów ewaluacyjnych na naszych uczelniach – w tym kryteriów ocen i zasad przyznawania dodatków. Przy okazji podwyżek omawialiśmy przyjmowane rozwiązania w kwestii redystrybucji środków z subwencji ministerialnych. Staraliśmy się wspierać w oddolnych inicjatywach: przykładu dostarcza petycja Komisji z Uniwersytetu Jagiellońskiego na rzecz zniesienia wymogu niekaralności dla pracowników akademickich. Nieformalne spotkania to jednak za mało, by skutecznie działać – za mało, by krytykować i uwypuklać znamiona kryzysu polskiej edukacji, a tym bardziej, by doprowadzić do odbudowy czy demontażu przestarzałych instytucji szkolnych i akademickich. 

Do Koordynacji Branżowej Edukacji i Nauki przystąpiły dotychczas:

• Międzyzakładowa Komisja przy Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu;
• Międzyzakładowa Akademicka Komisja Łódzka przy Uniwersytecie Łódzkim;
• Międzyzakładowa Komisja przy Uniwersytecie Jagiellońskim;
• Międzyzakładowa Komisja IP w instytutach Polskiej Akademii Nauk;
• Komisja Zakładowa przy UAM w Poznaniu;
• Komisja przy ASP w Gdańsku.

Podkreślmy zarazem, że Inicjatywa Pracownicza na większości uniwersytetów wciąż jest nowością. Dobitnie pokazuje to przykład mojej własnej Komisji, która zaledwie miesiąc temu obchodziła rocznicę pierwszego walnego zgromadzenia. Podobna jest historia komisji z Poznania, której działalność również dopiero się umacnia. Są też w ramach IP komisje bardziej doświadczone, np. międzyzakładowa komisja przy UJ powstała 6 lat temu. Wierzymy, że współpraca pomiędzy podmiotami o różnych bagażach doświadczeń będzie korzystna dla całego sektora. Przyszedł więc czas na przyjęcie szerszej perspektywy i konsolidację branży edukacji i nauki wokół wspólnych celów – a zatem kwestii, które w naszym mniemaniu powinny stać się przedmiotem systemowej refleksji i konkretnych zmian.

Za konieczne uważamy na przykład zwiększenie znaczenia dydaktyki w procesach ewaluacji. Obecny system oceny oparty na wskaźnikach punktowych publikacji (tzw. punktozie) nie tylko deformuje sens pracy akademickiej, lecz także ignoruje specyfikę poszczególnych dziedzin i zróżnicowane role pełnione przez osoby zatrudnione na uczelniach. Potrzebujemy sprawiedliwego modelu ewaluacji, który uwzględnia zarówno kontekst dyscyplinarny, jak i realny wkład w proces nauczania. W tym samym duchu domagamy się ujednolicenia warunków pracy przez znoszenie odgórnych różnic statutowych między pracownikami: podziałów na tzw. naukowych i pracowników administracyjnych oraz obsługi technicznej; osoby zatrudnione na grantach i te, które pracują „normalnie” etc. Przy czym ten postulat musi wykroczyć także poza mury akademii: podkreślając konieczność niwelowania różnic płacowych, nie możemy zapominać o osobach, które współtworzą szkoły podstawowe i ponadpodstawowe.

Ważnym obszarem naszych działań jest ponadto wzmocnienie i zmiana charakteru procedur antyprzemocowych w naszych instytucjach. Obecny model oparty na ciałach gremialnych o charakterze parasądowym jest niewystarczający i często wtórnie przemocowy. Potrzebujemy narzędzi systemowych, które zapewnią profilaktykę antyprzemocową, realną ochronę, bezpieczeństwo i możliwość reagowania – szczególnie osobom znajdującym się w strukturalnie słabszej pozycji. Jednocześnie zwracamy uwagę na konieczność egzekwowania zasad BHP: zwłaszcza na wydziałach o profilu eksperymentalnym, gdzie bezpieczeństwo pracy często pozostaje w cieniu formalnych procedur.

Są to tylko  wstępne propozycje i kierunki. Pracujemy nad szczegółową listą postulatów i  planem działań. Dotychczasowe działania pokazały nam przede wszystkim, że mamy wspólne interesy i problemy w wielu obszarach. Im zaś szybciej dołączą do nas inne komisje związane z edukacją, tym bardziej kompleksowe, aktualne i wyczulone na lokalne potrzeby będą nasze propozycje.

I dlatego wzywamy Was – pracownice i pracowników szkół różnego stopnia; osoby działające w akademickich komisjach IP – do przystąpienia do Koordynacji Branżowej: zacieśniajmy współpracę, wymieniajmy się doświadczeniami; podejmijmy wspólne, długofalowe działania na rzecz poprawy ogólnokrajowej polityki edukacyjnej; przekształćmy nasze lokalne inicjatywy w szersze akcje o zasięgu ogólnopolskim i w skoordynowany sposób blokujmy wszystko to, co dla edukacji niekorzystne i szkodliwe.

J. Skarbek-K

20 lutego 2024 r. w Ricoh Business Services Polska w Gdańsku powstała komisja zakładowa naszego związku. Po niemal roku istnienia pytamy jej reprezentantów o codzienne obowiązki, zadania oraz motywację. Poruszamy także kwestie podejścia pracodawcy do utworzenia komisji, nastrojów panujących w firmie i dotychczasowych osiągnięć związanych z polepszeniem warunków pracy.

Wywiad zostaje przedrukowany w 62 numerze biuletynu Inicjatywy Pracowniczej.

Dlaczego zdecydowaliście się na założenie związku zawodowego w Ricoh Business Services Polska?

Myśl o stworzeniu związku dojrzewała w nas już od dłuższego czasu. Głównym impulsem były kwestie płacowe. Wielu z nas odczuwało brak odpowiednich podwyżek, duże różnice w wynagrodzeniach na podobnych stanowiskach i ogólny brak działań mających na celu poprawę sytuacji oraz zachęcania pracownika do lepszej pracy. Sam zetknąłem się z problemem, kiedy źle naliczono mi wynagrodzenie za nadgodziny. Zgłaszałem to zarówno do przełożonych, jak i HR, ale nikt nie chciał się tym zająć. Ostatecznie musiałem wystosować przedsądowe wezwanie do zapłaty, co dopiero zmusiło firmę do działania. Choć wyrównano moje wynagrodzenie, nie przyznano się do błędu. Do dziś ten incydent jest mi wypominany w rozmowach z pracodawcą.

Czy podobne problemy były powszechne wśród pracowników?

Tak, z czasem coraz więcej osób dzieliło się swoimi trudnościami, co potęgowało poczucie niesprawiedliwości. Były to różne kwestie – od nieuczciwego traktowania w kwestii płac, udzielania urlopów po brak dialogu ze strony pracodawcy. Najbardziej irytowało nas ignorowanie zgłaszanych przez nas problemów i traktowanie nas po macoszemu. Pracodawca zawsze miał przygotowaną jakąś odpowiedź lub historyjkę, którą próbował nam mydlić oczy. Oczywiście bez skutku. Najlepszym przykładem są odpowiedzi, kiedy poruszamy kwestie płacowe. Nie traktuje się nas poważnie. Każde nawet przebąknięcie o potrzebie zmian w wynagrodzeniach jest kwitowane stwierdzeniami: „wy jako pracownicy tego oddziału jesteście tylko dla firmy kosztem, nie przynosicie nam żadnych przychodów ”, „na podwyżki nie ma pieniędzy”, czy też, że „zarząd w Londynie nie widzi potrzeby zwiększania wynagrodzeń”. 
Z mojego działu odeszło wielu wartościowych pracowników. Powód? Wiele. Pieniądze, złe zarządzanie, niekompetencja przełożonych, narastający mikro management. Znam sporo niepokojących historii. Z kilkoma można zapoznać się na stronie naszej firmy na gowork.pl. Opinie dotyczą nie tylko mojego działu, ale całej firmy. W końcu nastał dzień 20 lutego. Dojrzeliśmy do decyzji, że musimy działać razem i założyliśmy komisję zakładową. Związek zawodowy dał nam możliwość prowadzenia rozmów z pracodawcą jak równy z równym.

Minął niemal rok od założenia komisji. Jakie były Wasze najważniejsze osiągnięcia?

To był intensywny okres. Udało nam się doprowadzić do wyrównania wynagrodzeń w jednym z działów – Data Governance – podczas dorocznej rewizji płac. Pracodawca oficjalnie nie przyznał, że miało to związek z naszymi działaniami, ale uważamy, że sama obecność związku miała kluczowe znaczenie. Szkoda tylko, że te zmiany nie objęły innych działów.

Latem zmierzyliśmy się z trudną sytuacją, gdy pracodawca – wykonując decyzję „z góry” – zdecydował się zwolnić trzech pracowników. Prawo zobowiązuje firmę do konsultacji takich decyzji ze związkiem, lecz, jak mogliśmy się spodziewać, nie miało to żadnego wpływu na ostateczną decyzję o zwolnieniu. Zwolniono ostatecznie 3 osoby. Dwie z nich prosiły, aby reprezentant związku był obecny podczas ich rozmowy z przedstawicielką HR. Prośby tej nie uszanowano. W jednym przypadku pracownik został zmuszony do podpisania niekorzystnego porozumienia, w wyniku którego zrzekł się odprawy, skrócono jego okres wypowiedzenia i wymuszono zrzeczenie się jakichkolwiek roszczeń wobec firmy. To był skandaliczny przykład nadużycia pozycji firmy i sytuacji, w jakiej znajdował się pracownik.

Następnie był połączony przypadek mobbingu i de facto „zwolnienia” w jednym. Pracownik zgłosił mobbing, ale zamiast rozwiązania problemu, został, delikatnie mówiąc, namówiony  do wycofania skargi. W wyniku tego ofiara była obrażana i poniżana, brak reakcji HR był szokujący. W końcu pracodawca zwolnił tego ofiarę mobbingu nieprzedłużający jej umowy i zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy, zastępując go kimś nowym. To jedna rzecz, ale druga sprawa to to, że bardzo starano się, żebyśmy jako związek nie mogli nic zrobić w tej sprawie. Bardzo utrudniano nam jakiekolwiek działania. Więcej piszemy o tym na naszej stronie na Facebooku.

Jak wyglądają Wasze plany na przyszłość?

Naszym priorytetem jest dalsza walka o sprawiedliwe regulacje płacowe, szczególnie dla osób na najgorzej wynagradzanych stanowiskach oraz system premiowania. Na ten moment wydaje się on skrajnie niesprawiedliwy. Szeregowi pracownicy mogą liczyć na premię roczną 10-krotnie niższą niż karda kierownicza. Argumenty pracodawcy za utrzymaniem status quo są absurdalne. Więcej o nich również na naszym Facebooku. Oprócz tego będziemy też naturalnie nadal wspierać pracowników w ich indywidualnych sprawach. 

Co najbardziej utrudnia Wasze działania?

Na pewno przedmiotowe traktowanie przez firmę, umniejszanie naszym kompetencjom, ignorowanie naszych działań oraz rozsiewanie złego PRu. Potrafiliśmy usłyszeć, że dążąc do równości, idziemy śladami Lenina. Na szczęście w ostatnim czasie kontaktuje się z nami głównie dyrektor oddziału, a nie przedstawiciele z HR.  Dzięki niemu dowiedzieliśmy się jakie mniemanie miała o nas poprzednia ekipa oraz jakie opinie przekazywała o nas innym. Poza tym związki zawodowe w korporacjach wciąż są traktowane z rezerwą. Ale widzimy, że to się zmienia – coraz więcej osób dołącza do naszej inicjatywy.

Co chciałbyś powiedzieć swoim kolegom i koleżankom z pracy?

Że razem mamy siłę, by coś zmienić. Jako pracownicy nie możemy pozwolić na przedmiotowe traktowanie. Związek zawodowy daje narzędzia, które pozwalają walczyć o nasze prawa i lepsze warunki pracy. Dzięki członkostwu w związku ma się gwarancję ochrony swoich praw. Pamiętajmy też o jednym: im jest nas więcej, tym więcej możemy.