Ponury bilans thatcheryzmu
- Dział: Historia
8 kwietnia zmarła Margaret Thatcher – długoletnia przywódczyni brytyjskich konserwatystów, która zapoczątkowała w Europie neoliberalną rewolucję. Przez 12 lat (od 1979 r. do 1990 r.), jako premier Wielkiej Brytanii prowadziła politykę masowej prywatyzacji i zwalczania związków zawodowych. Obniżała podatki dla bogatych i deregulowała brytyjską gospodarkę. Jej rządy zmieniły Zjednoczone Królestwo z najbardziej egalitarnego społeczeństwa Europy w kraj o rekordowym poziomie nierówności społecznych, nękany dramatycznymi skokami stopy bezrobocia i rosnącą liczbą osób żyjących w biedzie. Bezwzględność „Żelaznej Damy” i jej ponure dziedzictwo sprawiły, że po jej śmierci przez Wielką Brytanię przeszła istna fala spontanicznej, ludowej radości, a większość Brytyjczyków deklarowała, że nie chce aby jej pogrzeb był sfinansowany z publicznych pieniędzy.

22 czerwca odbył się protest przeciwko nadaniu tytułu doktora honoris causa Margaret Thatcher przez Uniwersytet Łódzki. W ubiegłym tygodniu była premier Wielkiej Brytanii złamała rękę, w związku z czym ceremonia została przełożona na okres powakacyjny, jednak koalicja lewicowych organizacji nie zrezygnowała ze swoich planów i protestowała przeciwko polityce władz uczelni.
Strajk brytyjskich górników (1984-85) był jedną z największych bitew klasowych (jeżeli nie największą) w powojennej historii Europy Zachodniej. Trwał 12 miesięcy i całkowicie przeobraził polityczny krajobraz Wielkiej Brytanii. Walka górników spolaryzowała społeczeństwo i zradykalizowała szerokie warstwy klasy robotniczej i młodzieży. Ówczesna sytuacja w Wielkiej Brytanii przypominała wojnę domową.