4. listopada 2007 roku w Warszawie odbyło się międzynarodowe spotkanie dyskusyjne, w którym udział wzięli przedstawiciele europejskich organizacji anarchosyndykalistycznych. Zorganizowane przez warszawski kolektyw CK-LA pod hasłem: "Inny świat jest możliwy. Anarchosyndykalizm w praktyce -wczoraj i dziś", zostało poświęcone dyskusji nad praktycznymi działaniami, które podejmują dziś organizacje, odwołujące się do idei anarchosyndykalizmu.

W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele: francuskiej CNT (Krajowa Konfederacja Pracy), hiszpańskiej CGT (Powszechna Konfederacja Pracy), greckiego ESE (Wolnościowy Związek Pracowników Grecji) oraz IWW z Anglii i ze Szkocji (Przemysłowi Robotnicy Świata). Stronę polską reprezentowały OZZ IP (Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza oraz CK-LA (Czerwony Kolektyw - Lewicowa Alternatywa). [Od redakcji: dziś grupa ta skróciła swą nazwę do Lewicowa Alternatywa, w tekście jednak nie zostało to zmienione].

4 listopada w Warszawie odbyło się międzynarodowe spotkanie anarchosyndykalistyczne. Uczestniczyli w nim przedstawiciele brytyjskiego związku zawodowego IWW (Robotnicy Przemysłowi Świata), hiszpańskiego CGT (Powszechna Konfederacja Pracy), francuskiego CNT (Narodowa Konfederacja Pracy) i greckiego ESE (Wolnościowy Związek Pracowników Grecji). Stronę polską reprezentowały OZZ Inicjatywa Pracownicza oraz Czerwony Kolektyw-Lewicowa Alternatywa.

W XX wieku nauki społeczne, w tym przede wszystkim socjologia, często i systematycznie zajmowały się problematyką ruchu robotniczego i zagadnieniami pracy. Wynikało to poniekąd z kontynuacji zainteresowania filozofią marksistowską i ekonomią polityczną. Poziom dyskusji był jednak zróżnicowany. Kiedy po II wojnie światowej na Zachodzie w dalszym ciągu dominował nurt krytyczny, w Związku Radzieckim i krajach satelickich, dyskusja przybrała postać - poza nielicznymi wyjątkami - doktrynalnej recytacji jedynych słusznych tez. Wydarzenia w Berlinie 1953 roku, Budapeszcie 1956, w Polsce 1956, 1970, 1976 i wreszcie 1980, jednoznacznie jednak wskazywały, że robotnicy pozostają jedną z najważniejszych sił społecznych w "bloku wschodnim". Okresowe niepokoje ożywiały zainteresowanie, zarówno po stronie władzy jak i opozycji, klasą robotniczą. W ten sposób w Polsce np. doczekaliśmy się w latach 80. wielu bardzo ciekawych socjologicznych prac dotyczących ruchu pracowniczego.