Menu
Wstąp do związku Kim jesteśmy? Wspieraj związek Napisz do nas
Strajk w LOT - podsumowanie działań OZZ IP

Strajk w LOT - podsumowanie działań OZZ IP

09 listopad /Działania ogólnopolskie

1 listopada zakończył się dwutygodniowy strajk pilotów, pilotek i personelu pokładowego i lotniczego w Polskich Liniach Lotniczych LOT - związki zawodowe i zarząd podpisały porozumienie,...

Więcej
Chorwacja: strajk stoczniowców grupy Uljanik

Chorwacja: strajk stoczniowców grupy Uljanik

05 listopad /Zagranica

W poniedziałek 22 października rozpoczął się strajk pracowników stoczni „Uljanik” w Puli i „3. Maj” w Rijece (region Istria). Obie stocznie należą do grupy Uljanik...

Więcej
Sprawozdanie z II Socjalnego Kongresu Kobiet. O wyższe płace i niższe czynsze

Sprawozdanie z II Socjalnego Kongresu Kobiet. O wyższe płace i niższe czynsze

29 październik /Działania ogólnopolskie

13 października 2018 r. w Poznaniu odbyła się II edycja Socjalnego Kongresu Kobiet. Uczestniczyło w niej ponad 100 osób reprezentujących 20 organizacji pracowniczych, lokatorskich i...

Więcej
100. rocznica odzyskania niepodległości Polski - Czego nie dowiemy się na oficjalnych akademiach?

100. rocznica odzyskania niepodległości Polski - Czego nie dowiemy się na oficjalnych akademiach?

09 listopad /Społeczeństwo

W związku ze zbliżającą się setną rocznicą odzyskania niepodległości przez Polskę oraz kolejnym Marszem Niepodległości organizowanym przez ruchy nacjonalistyczne i neofaszystowskie, publikujemy wstęp do 49 numeru Biuletynu "Inicjatywa Pracownicza" autorstwa...

Więcej
Prev Next

Ustawa o związkach zawodowych – najważniejsze zmiany wchodzące w życie 1 stycznia 2019 r.

15 październik /Prawo

Rozmawiamy z Piotrem Krzyżaniakiem, członkiem Komisji Krajowej OZZ Inicjatywa Pracownicza, na temat zmian w ustawie o związkach zawodowych. Wywiad ukazał się w 49 numerze Biuletynu Inicjatywa Pracownicza [pobierz PDF]. Do...

Więcej

Międzynarodowy Strajk Kobiet 2017 – jak możesz wziąć w nim udział?

06 marzec /Prawo

W środę 8 marca w całej Polsce odbędą się protesty, demonstracje, akcje bezpośrednie i strajki w ramach mobilizacji „Międzynarodowy Strajk Kobiet”. Strajk jest kontynuacją protestów z października 2016 r., kiedy...

Więcej

Mini­malna i mak­sy­malna tem­pe­ra­tura w pracy

10 sierpień /Prawo

Przypominamy uaktualniony artykuł na temat dopuszczalnych temperatur w miejscu pracy i wynikających z tego obowiązków pracodawcy oraz praw przysługujących pracownikom

Więcej

Płaca minimalna w 2017 r. - 2000 zł dla "etatowców" i minimana stawka godzinowa dla osób na zleceniach

11 lipiec /Prawo

14 czerwca rząd ogłosił, że w 2017 r. płaca minimalna wyniesie 2000 zł brutto czyli 1459,47 zł netto (na rękę). W stosunku do obecnego roku, minimalne wynagrodzenie wzrośnie o 150...

Więcej

Praca na czarno i na umowach cywilnoprawnych

13 maj /Prawo

Zatrudnianie „na czarno” oraz na podstawie umowy cywilnoprawnej (umowa zlecenie bądź umowa o dzieło) nie jest dla pracodawcy bezkarne.Mimo że w dzisiejszych, trudnych dla pracowników, czasach może się wydawać, że...

Więcej
Prev Next

Strajk w PLL LOT zakończony, ale walka trwa!

05 listopad /Dokumenty bieżące

Stanowisko Komisji Krajowej OZZ Inicjatywa Pracownicza Przez ostatnie dwa tygodnie oczy zorganizowanego świata pracy zwrócone były ku pracownikom i pracownicom PLL LOT, które zdecydowały się na zaostrzenie walki o lepsze warunki...

Więcej

Popieramy protest „POLSKA POTRZEBUJE WYŻSZYCH PŁAC!”

21 wrzesień /Dokumenty bieżące

STANOWISKO KOMISJI KRAJOWEJ OZZIP W ZWIĄZKU Z OGÓLNOPOLSKIM PROTESTEM „POLSKA POTRZEBUJE WYŻSZYCH PŁAC!”W najbliższą sobotę OPZZ organizuje w Warszawie ogólnopolską i międzybranżową demonstrację pod hasłem „Polska potrzebuje wyższych płac”. Wśród...

Więcej

Nauka i uczelnie wyższe w służbie społeczeństwu, a nie kapitałowi

20 lipiec /Dokumenty bieżące

Stanowisko Komisji Zakładowej Inicjatywy Pracowniczej na Uniwersytecie Warszawskim w sprawie szkolnictwa wyższego i nauki po Ustawie 2.0. (10 lipca 2018 r.) Nauka to wspólna praca na rzecz lepszej przyszłości dla nas i...

Więcej

Oświadczenie Prezydium Komisji Międzyzakładowej OZZ Inicjatywa Pracownicza przy Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu ws. poparcia dla protestów przeciwko reformie szkolnictwa wyższego

12 czerwiec /Dokumenty bieżące

Popieramy działania studentów oraz pracowników Uniwersytetu Warszawskiego, protestujących przeciwko planowanej reformie szkolnictwa wyższego. Popieramy również protesty solidarnościowe odbywające się na innych uczelniach w całej Polsce, w tym zwłaszcza studentów oraz...

Więcej

Samorządne uniwersytety – stanowisko warszawskich komisji Inicjatywy Pracowniczej popierające protest na Uniwersytecie Warszawskim

08 czerwiec /Dokumenty bieżące

Od porannych godzin 5 czerwca trwa protest studentów, studentek, doktorantów i doktorantek oraz pracowników i pracownic Uniwersytetu Warszawskiego przeciwko planom reformy szkolnictwa wyższego (tzw. "Ustawa 2.0" zwaną też "ustawą Gowina")....

Więcej
Znam swoje prawa
  • Brak wydarzeń
Prev Next
Biuletyn Inicjatywa Pracownicza nr 49

Biuletyn Inicjatywa Pracownicza nr 49

W numerze: KOMENTARZ REDAKCJI:– 100. rocznica odzyskania niepodległości Polski - czego nie dowiemy się na oficjalnych akademiach? Z ŻYCIA ZWIĄZKU:– Wieści z komisji IP...

Więcej
Biuletyn Inicjatywa Pracownicza nr 48

Biuletyn Inicjatywa Pracownicza nr 48

W numerze:KOMENTARZ REDAKCJI:– Mamy wszelkie powody aby protestować Z ŻYCIA ZWIĄZKU:– Zjazd Roboczy Inicjatywy Pracowniczej– Feminizm socjalny, nie liberalny!– Socjalny Kongres...

Więcej
Biuletyn Inicjatywa Pracownicza numer 47

Biuletyn Inicjatywa Pracownicza numer 47

W numerze:KOMENTARZ REDAKCJI:– Inicjatywa Pracownicza za dostępem do aborcji, przeciwko wyzyskowiZ ŻYCIA ZWIĄZKU:– Bez walki nie licz na lepsze życie!...

Więcej

Sprawozdanie z II Socjalnego Kongresu Kobiet. O wyższe płace i niższe czynsze

13 października 2018 r. w Poznaniu odbyła się II edycja Socjalnego Kongresu Kobiet. Uczestniczyło w niej ponad 100 osób reprezentujących 20 organizacji pracowniczych, lokatorskich i kobiecych. Niemal 9 godzin dyskutowałyśmy o problemach, z którymi się spotykamy w naszych zakładach pracy i w naszych miastach. Podczas I edycji Kongresu, która odbyła się w marcu bieżącego roku, wypracowałyśmy 20 postulatów programowych dotyczących problematyki pracowniczej i lokatorskiej. 8 września zorganizowałyśmy debatę, na której lokatorki skonfrontowały swoje postulaty z kandydatami na prezydenta Warszawy. II Kongres w Poznaniu służył podsumowaniu naszych walk przed rozpoczęciem się nowej kadencji władz samorządowych.

Pierwsza część spotkania odnosiła się do genezy i znaczenia sześciu postulatów, które bezpośrednio wiążą się z bieżącymi działaniami podejmowanymi przez kobiety zrzeszone w związku Inicjatywa Pracownicza, w Warszawskim i w Wielkopolskim Stowarzyszeniu Lokatorów.

1) Podwyższyć płace w instytucjach opłacanych z budżetu miasta i województwa. (Komisja Międzyzakładowa OZZ IP przy Zespołach Żłobków w Poznaniu i Komisja Zakładowa OZZ IP przy Szpitalu Klinicznym Przemienienia Pańskiego).

2) Znieść czynsze i długi oraz uruchomić realne dopłaty za ogrzewanie się prądem do czasu podłączenia wszystkich lokali komunalnych i socjalnych do C.O. (Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów).

3) Wliczenie czasu przeznaczonego na dojazd do miejsca pracy w całkowity czas dnia roboczego (Komisja Międzyzakładowa OZZ Inicjatywa Pracownicza w Amazon Fulfillment Poland Sp.z.o.o.).

4) Urealnienie kryterium dochodowego przy przyznawaniu mieszkań komunalnych i socjalnych, zniesienie kryterium metrażowego oraz wprowadzenie zasad przyznawania lokali socjalnych odpowiadających realnym potrzebom mieszkańców i mieszkanek gmin (Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów).

5) Powszechna emerytura na poziomie co najmniej płacy minimalnej (Komisja Środowiskowa Dziennikarzy i Dziennikarek przy OZZ IP).

6) Zatrzymać reprywatyzację nieruchomości i naprawić spowodowane przez nią krzywdy społeczne. (Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów).

Podczas drugiej części Kongresu podzieliłyśmy się na trzy grupy, w których omawiałyśmy działania umożliwiające realizację postulatów z listy, którą stworzyłyśmy podczas I edycji Kongresu.



I grupa dotycząca postulatów lokatorskich

Walka o lepsze warunki mieszkaniowe należy do sfery walki o lepsze warunki życia kobiet. Zastanowiłyśmy się wspólnie nad pytaniem: z czego wynika fakt, że w większości to kobiety angażują się w działania lokatorskie? Lokalne organizatorki z Warszawy, Łodzi i Poznania podkreśliły że w domu kobiety nie tylko odpoczywają po pracy zarobkowej ale także wykonują nieodpłatną pracę opiekuńczą. Dla kobiet dom to drugi zakład pracy, za który w dodatku muszą opłacać czynsz (często pochłaniający większość zarobków). Najczęściej kobiety odpowiadają za sprzątanie mieszkania (ale też pranie, prasowanie itd), co oznacza że, w lokalach komunalnych bez C.O. to one najczęściej zmywają ze ścian trujące grzyby i pleśń, przez co częściej narażone są na groźne choroby. Ponadto kobiety częściej niż mężczyźni dbają o sprawy administracyjne związane z mieszkaniem, częściej zajmują się budżetem domowym i płacą rachunki za mieszkanie. Obserwacje w grupie były tu zbieżne z ostatnimi badaniami CBOS. Nie dziwi więc, że to właśnie kobiety protestują wobec złych warunków mieszkaniowych i zbyt wysokich opłat.

Wspominałyśmy też, że kobiety częściej niż mężczyźni utrzymują kontakty z sąsiadami, stąd to im łatwiej przychodzi budowanie solidarności we wspólnej walce o dach nad głową. W związkach przemocowych, to często kobieta jest zmuszona opuścić mieszkanie wraz z dziećmi. W takich sytuacjach możliwość wynajęcia mieszkania tanio pozwala samodzielnie stanąć na nogi.

Podczas spotkania zdecydowałyśmy podjąć próbę koordynacji pewnych działań na poziomie międzymiastowym. W szczególności, jako już współpracujące ze sobą warszawskie i wielkopolskie WSLe, chcemy spróbować uściślić więzi na polu lokatorskim z łódzkim Stowarzyszeniem „Bratnia Pomoc”, wrocławską Akcją Lokatorską, lubelską Akcją Lokatorską oraz Ruchem Sprawiedliwości Społecznej. Na spotkaniu warsztatowym obecne były delegatki warszawskiego i wielkopolskiego WSL, RSS i „Bratniej Pomocy”, niemniej liczymy na udział organizacji z Wrocławia i Lublina w dalszych pracach.

Zgodnie z ustaleniami, chcemy podjąć próbę spięcia działań na poziomie międzymiastowym poprzez wspólne hasło-postulat (w oparciu o pierwszy postulat lokatorski SKK): Powszechny dostęp do mieszkań komunalnych poprzez poszerzenie zasobu, i zmanię kryteriów dochodowych oraz metrażowych. Mieszkania te powinny być tanie, zdrowe (czyli niezagrzybione i z dostępem do centralnego ogrzewania) i dostosowane do potrzeb (np. osób niepełnosprawnych).

W celu podjęcia koordynacji ustaliłyśmy że chcemy wspólnie wydać broszurę, która zawierałaby:
1) opracowanie sytuacji zasobu mieszkań komunalnych/socjalnych w danym mieście (liczba i stan, główne problemy)
2) Opracowanie kwestii walki o lepsze warunki mieszkaniowe jako walki o poprawę bytu kobiet, w oparciu o dyskusję z warsztatu.
3) wzorcowy projekt zmiany uchwały mieszkaniowej do przyjęcia na poziomie samorządu w każdym mieście. Projekt umożliwiałby wprowadzenie w życie naszego postulatu o powszechnym dostępie na poziomie prawnym i zostałby opracowany przez wspierającą grupę prawną (zaproponowała to prawniczka lokatorska obecna na warsztacie). Projekt uchwały zawierałby podstawy prawne do wprowadzenia miejskiego mieszkaniowego systemu ochrony dla kobiet ofiar przemocy w oparciu o doświadczenia z Wrocławia.


II grupa dotycząca postulatów pracownic sektora publicznego

Warsztat skupił się przede wszystkim na specyfice sektora publicznego i wynikających z niej konsekwencji dla podejmowanych przez nas prób samoorganizacji. Stan, w którym wysokość płac w sektorze publicznym zależy od dyrekcji placówek, od władz centralnych lub samorządowych, umożliwia tym trzem podmiotom unikanie odpowiedzialności za złe warunki pracy i płacy. Mimo że sytuacja ekonomiczna uległa poprawie, od 10 lat władze samorządowe i centralne usprawiedliwiają cięcia i marginalizację sektora publicznego kryzysem finansowym. Sfeminizowane zawody związane z opieką, utrzymaniem szpitali, edukacją, kulturą itp. niezmiennie traktowane są przez polityków jako zbędny balast. W dalszym ciągu musimy się więc przeciwstawiać konserwatywno-liberalnej polityce, która uznaje naszą pracę jedynie za koszt. Z drugiej strony ta sama polityka umożliwia zwolnienia podatkowe dla przedsiębiorców, które określa jako inwestycje, co z naszej perspektywy oznacza przechwytywanie środków publicznych przez biznes.

Po zeszłorocznych protestach w Poznaniu, które wynikały z niedotrzymanej przez prezydenta obietnicy podwyżek, sytuacja nie uległa zmianie. Prezydent Jaśkowiak, wraz z resztą liberalnych polityków, wciąż podkreśla znaczenie kobiet dla polskiej demokracji. Jego polityka uniemożliwia nam jednak faktyczne uczestniczenie w tym ustroju. Dzieje się tak, gdyż utrzymywanie niskich płac zmusza nas do długich godzin pracy po których jedyną rzeczą, w którą możemy się zaangażować, jest zbieranie sił przed kolejnym dniem harówki.

Budżet miasta nie jest tylko zestawieniem zysków i strat. Jego kształt określają decyzje o charakterze politycznym. Obecne władze od czterech lat nie robią nic, aby polepszyć sytuację sfeminizowanych i nisko płatnych zawodów, dzięki którym publiczne instytucje mogą funkcjonować. W rzeczywistości problemem nie jest zbyt mały budżet miasta, lecz nierówny podział środków – dla oficjeli wysokie pensie i premie, dla pracownic publicznych instytucji niskie płace i cięcia. Bez zmiany zasad podziału publicznych finansów, politycy zawsze będą spychać nas na margines. Podobnych przypadków mogłybyśmy wymienić dużo więcej, chociażby ciężka sytuacja pracownic przedszkoli w Bełchatowie zrzeszonych w Związku Zawodowym Pracowników „Zjednoczeni” czy pracownic poznańskich szpitali finansowanych przez władze centralne. W trakcie dyskusji ustaliłyśmy, że doświadczenia grup biorących udział w warsztacie zostaną opublikowane we wspólnej broszurze.

Kolejny istotnym problemem jest to, że osoby zatrudnione w jednostkach budżetowych są systemowo dzielone na te, które otrzymują wyższe płace i te pracujące za głodowe stawki. W szpitalach nierówności płacowe są sformalizowane za pomocą ustaw, np. wprowadzonej niedawno ustawy o pracownikach medycznych. W ten sposób rozbija się solidarność między poszczególnymi grupami zawodowymi i utrzymuje pomiędzy nimi hierarchie. Zamiast skupiać się na nierówności płac pomiędzy kobietami a mężczyznami (które w Polsce są największe pośród kadry kierowniczej), należy znosić nierówności pomiędzy poszczególnymi zawodami. W obrębie tzw. zawodów sfeminizowanych nierówności płacowe są niewielkie, natomiast różnice pomiędzy samymi branżami niejednokrotnie przyjmują znaczącą skalę.

Specyfika instytucji publicznych polega na tym, że ich kierownictwo jest wrażliwe na punkcie własnego wizerunku. Jego podważenie może zwiększyć siłę oddziaływania akcji informacyjnych, protestów i strajków. W trakcie ich trwania warto podejmować działania, które umożliwią zyskanie poparcia mieszkańców. Złe warunki pracy, życie w niedostatku i przepracowanie osób zatrudnionych w placówkach budżetowych zagrażają także tym, którzy korzystający z ich usług. Złe warunki pracy w sektorze budżetowym to złe warunki życia w mieście a odpowiedzialność za taki stan rzeczy ciąży na dyrekcji i władzach. Ponadto w przypadku określania naszych żądań nie chcemy kierować się ich przydatnością dla biznesu oraz tym czy ich realizacja zwiększy produktywność. Walczymy o to, aby odzyskać nasze życie dla nas i naszych bliskich, aby mieć czas na własne pasje, przyjaciół, rodzinę. Naszą rolą nie jest usprawnianie działanie biznesu i zwiększanie jego zyski. Wymagamy lepszych warunków zatrudnienia, aby móc odmówić pracy na dwa etaty bez obawy, że ktoś uzna nas za niewydajne. To co my uważamy za społecznie użyteczne, nie musi przynosić zysku biznesowi.

Walcząc o lepsze warunki pracy i płacy nie możemy zapominać o tym, że żaden zakład nie może funkcjonować bez pracownic i pracowników. To źródło naszej siły. Jeżeli jesteśmy ekspertkami od stabilnego działania zakładu, to równie dobrze wiemy jak zakłócić jego działanie w taki sposób, aby spowodować ograniczenie wydajności pracy. Pracownice podały kilka przykładów spowolnienia czy odmowy pracy, które wymogły na kierownictwu zmianę kilku problematycznych kwestii. Wśród nich znalazły się takie działania jak odmowa wykonywania czynności wychodzących poza zakres obowiązków, spokojna praca przy zachowaniu zasad BHP. Działania te zwracają uwagę na niedobór personelu i przeciążenie pracą a równocześnie nie zmuszają nas do prowadzenia niejednokrotnie poniżających dyskusji z dyrekcją. W trakcie warsztatu omówiłyśmy także strategię związaną z wejściem w spór zbiorowy, który umożliwia dodatkowe nagłośnienie sytuacji na poszczególnych zakładach.


III grupa dotycząca postulatów związanych z organizacją pracy:

W dyskusji nad postulatami związanymi z organizacją pracy wzięły udział min. osoby zrzeszone w ramach OZZ Inicjatywa Pracownicza i zatrudnione w Amazona, Volkswagen i w organizacjach pozarządowych, przedstawicielka koalicji zrzeszające pracownice zatrudnione w seksbiznesie oraz osoby wspierające pracownice opieki w domach dla osób starszych.

Wstęp do dyskusji dotyczył powiązania pracy najemnej, etatowej lub prekarnej, z pracą reprodukcyjną, tzn. wykonywaną w gospodarstwach domowych. Wiele żądań, które pozornie wiążą się wyłącznie ze strefą pracy najemnej, takie jak kwestie płacowe (podwyżki) czy związane z organizacją pracy (prawo do przerwy i odpoczynku, wpływ na tempo pracy poprzez społeczną kontrolę norm) ma bezpośredni związek z wykonywaną przez wszystkich, choć zdecydowanie częściej przez kobiety, pracą opiekuńczą, jak i tym, co robimy w tak zwanym czasie wolnym, niezbędnym do tego, byśmy mogli znów stawić się w pracy. Przykładowo, domagamy się wyższych pensji, aby nie musieć pracować na nadgodziny, a zamiast tego spędzić czas z rodziną. Domagamy się przerw, odpoczynku w pracy, wolnych weekendów i mniejszego tempa pracy, byśmy po pracy mieli siłę opiekować się najbliższymi – jak i realizować siebie poza reżimem pracy najemnej.

Nie tylko chodzi o fizyczne wyczerpanie pracą omówione szczegółowo na przykładzie Amazona czy Volkswagena, ale też na presję psychiczną, wywieraną poprzez nieustanną kontrolę, czy wyrabiamy normy, lub – co zostało omówione na przykładzie pracy w sektorze pozarządowym – mobbing i wynikające z niego problemy ze zdrowiem psychologicznym, związane ze stosowaniem przemocy w fundacjach i organizacjach. Propracowniczą odpowiedzią może być budowanie związku zawodowego jako sieci wsparcia (np. poprzez stawienie oporu naciskom zarządów organizacji, by „poświęcać się” dla misji fundacji, czyli poświęcać swoje prawa i zdrowie jako pracownicy/e, czy pomysł wprowadzenia do rad fundacji uzwiązkowionych pracownic/ków z innych fundacji, żeby mieć wpływ na warunki pracy).

W sektorach związanych z trzecim sektorem, pracą opiekuńczą, czy sekspracą, główny problem to bark umów o pracę i stosowanie umów zlecenie pomimo jasnego stosunku pracy (świadczenie pracy pod nadzorem przełożonego/ej, w określonym miejscu i określonym czasie) lub praca na czarno. Wiąże się to z brakiem opłacania nadgodzin, a nawet możliwości odbierania ich – co np. w trzecim sektorze wynika z dużego tempa pracy narzucanego przez terminy projektów i grantów. W takiej sytuacji przydatne może być monitorowanie i nagłaśnianie przypadków zastępowania umów o pracę umowami zlecenie w organizacjach – wysyłanie zapytań do organizacji (kiedy ogłaszają nabór na warunkach umowy zlecenia), czemu nie chcą stosować umów o pracę – co już teraz przynosi skutek i coraz więcej organizacji wycofuje się z umów zlecenie. W zakresie pracy seksualnej pierwszym krokiem jest uznanie jej za pracę najemną i niekryminalizowanie jej, co wiązałoby się z uznaniem prawa do opieki zdrowotnej czy przestrzegania bezpieczeństwa i higieny pracy.

Również pracownice opieki sieci prywatnych domów dla osób starszych, których przykład omówiono, mają problem z umowami o pracę: czasem ponad połowa kadry opiekunek pracuje na umowę zlecenie, jednak nie chcą przyjmować umów o pracę, gdyż wtedy nie mogłyby pracować w nadgodzinach, a ich podstawowa pensja nie starcza na utrzymanie. W konsekwencji przy umowach zlecenie pracują 200-230 godzin w miesiącu na 24- czy nawet 32-godzinne  zmiany, co kończy się problemami ze zdrowiem (głównie z kręgosłupem). Niektóre śpią w ośrodkach, żeby zaoszczędzić, ich praca jest ściśle kontrolowana: wykonanie każdej czynności opiekuńczej muszą potwierdzić na czytniku kodów kreskowych.

Mówiliśmy o narzędziach działania, stawiania oporu i organizowania się: od nieformalnych, takich jak wspólna odmowa dostosowania się do anypracowniczych wymogów (wspólne wychodzenia na przerwę, spowalnianie pracy), po formalne: spory zbiorowe, sprawy sądowe (których kilkanaście prowadzi komisja IP w Amazon, w tym w zakresie norm), współpraca z instytucjach zewnętrznymi do obrony praw pracowniczych (Inspekcja Pracy, Laboratorium Inspekcji Pracy mierzące wydatek energetyczny, Nadzór Budowlany), porady prawne. W sektorze opieki dobrą strategią jest budowanie solidarności z odbiorcami usług (np. pacjentami i rodzinami pacjentów), żeby wzmocnić siłę pracownic i tworzyć nacisk na dyrekcję. Omówiliśmy dylematy związane z angażowaniem mediów – z jednej strony często ze względu na dbanie o wizerunek korporacji korzystne jest prowadzenie kampanii medialnych (konferencji prasowych, przygotowywanie oświadczeń do mediów, zbieranie bazy mediów), choć na przykładzie problemów pracownic domów opieki omówiliśmy sytuację, gdy próba organizowania się opiekunek i wyjścia do mediów z problemami skończyło się anty-pracowniczym działaniami rodzin pacjentów (skargi na opiekunki).

Komisja w Volkswagenie omówiła ankietę, którą koledzy przeprowadzili wśród załogi – jako narzędzie z jednej strony służące do formowania postulatów, jak i wywierania nacisku na zarząd (np. w czasie, gdy zarząd chce wprowadzać niekorzystne zmiany w czasie pracy – ankieta dotyczyła wprowadzenie dodatkowej weekendowej zmiany oraz jasnych kryteriów przenosin do nowej fabryki – pracownicy nie wiedzieli, kto i na jakich zasadach będzie przenoszony); a także skrócenia czasu rozliczeniowego (tak, by nadgodziny były wypłacane od razu). Ankieta dała widoczność związku zawodowego, oddała głos zatrudnionym w ich własnej sprawie i możliwość wpływu na zmianę sytuacji w zakładzie pracy.

Ostatnia plenarna dyskusja Kongresu skupiła się na treści wydanego przez nas oświadczenia [Oświadczenie organizatorek II Socjalnego Kongresu Kobiet: Czego żądamy od nowych władz ] i kwestiach organizacji kolejnego kongresu. Socjalny Kongres Kobiet został powołany celem wzmacniania bieżących walk poprzez wypracowanie wspólnych postulatów pracowniczych i lokatorskich. I i II SKK w Poznaniu oraz debatę SKK w Warszawie zorganizowałyśmy jako członkinie komisji Inicjatywy Pracowniczej oraz warszawskiego i wielkopolskiego WSL. Dyskusja dotycząca oświadczenia II SKK ukazała chęć innych organizacji i środowisk do wykorzystania SKK jako narzędzia do wzmocnienia walk prowadzonych na polu socjalnym. Organizację III SKK zapowiedziały delegatki z Torunia.

Organizacje uczestniczące w II SKK: Ruch Sprawiedliwości Społecznej, Międzyzakładowy Związek Zawodowy Pracowników „Zjednoczeni”, Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów, Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów, Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza, Inicjatywa 8 Marca (Wrocław), Akademicki Komitet Protestacyjny, Partia Razem, Koalicja Sex Work Polska, Manifa Poznań, W Naszej Sprawie, Toruński Strajk Kobiet, Fundacja Nie Tylko Matka Polska, Kolektyw Manifa Toruńska, Stowarzyszenie „Bratnia Pomoc”, Aborcyjny Dream Team, Codziennik Feministyczny, Feminoteka, Porozumienie Kobiet 8 Marca

Czytaj dalej...

Oświadczenie organizatorek II Socjalnego Kongresu Kobiet: Czego żądamy od nowych władz

Samorządy wciąż nie poprawiają położenia kobiet

Od czasu pierwszych wolnych wyborów w 1989 r. żadna siła polityczna sprawująca władzę w Polsce nie reprezentowała interesów ludzi pracy, nie wspominając o interesach pracujących kobiet. Partie polityczne działające na szczeblu krajowym i samorządowym służą biznesowi. W ten sposób znacząca część społeczeństwa pozbawiona jest wpływu na warunki swojej pracy i swojego życia.

Władze miast działają tak, jakby zarządzały prywatnymi firmami. Dążą do maksymalnego zysku dzięki redukowaniu kosztów. Koszty to potrzeby pracownic i pracowników. Sposobem na ich ograniczanie jest utrzymywanie niskich płac, trudnych warunków pracy i cięcia zabezpieczeń socjalnych. Niskie płace zmuszają nas do ciężkiej pracy w sferze budżetowej bądź w firmach prywatnych, a brak zabezpieczeń socjalnych zmusza nas do darmowej pracy w gospodarstwach domowych. Zysk z kolei to wszelkie dobra, które pozostają poza naszą kontrolą: wysokie płace polityków i kierowników, bankiety i limuzyny dla nielicznych, infrastruktura służąca głównie biznesowi, stadiony zamiast mieszkań, pomniki zamiast opieki prenatalnej.

Wysokość płac nie odpowiada wartości naszej pracy, a mniejszość, która korzysta z naszej nisko płatnej pracy, wmawia nam, że na tym polega wolny rynek i demokracja. Dopóki demokracja będzie pozwalała na wzmaganie nierówności społecznych i nierówności pomiędzy kobietami a mężczyznami, dopóty żadne wybory nie polepszą położenia pracownic. Wymownym tego przykładem jest prezydent Warszawy. Pomimo że miastem tym rządzi kobieta, jej polityka reprywatyzacji pozbawiła dachu nad głową tysiące lokatorek. Zwiększenie liczby kobiet sprawujących władzę, które są oderwane od realiów panujących w zakładach pracy lub w zagrzybiałych mieszkaniach, nie rozwiąże naszych problemów. Kobiety, które na co dzień walczą o wyższe płace i niższe czynsze, nie potrzebują kolejnych polityczek, które są niezdolne do reprezentowania naszych interesów.

Pracownice poznańskich żłobków

Obecny prezydent Poznania w poprzedniej kampanii wyborczej obiecywał podwyżki dla pracownic żłobków i innych placówek miejskich. Po dojściu do władzy przez dwa lata walczył z organizacjami związkowymi o ograniczenie tych podwyżek do minimum. Ostatecznie zadeklarował podwyżkę o 700 zł brutto w ciągu 3 lat. Obietnicy swojej nie dotrzymał. W bieżącym roku władze miasta po raz kolejny zamierzają zamieść pod dywan problem minimalnych płac w żłobkach. Wbrew swoim deklaracjom o konieczności równouprawnienia kobiet Jacek Jaśkowiak robi wiele, by pracownice poznańskich żłobków nigdy nie zaznały równouprawnienia pod względem ekonomicznym.

Pracownice poznańskich szpitali

Pracownice niemedyczne Szpitala Przemienienia w Poznaniu od 2009 r. są pomijane przy systemowych podwyżkach. Z tego powodu ich płace realne, zamiast rosnąć, spadają. Ponadto różnice płac pomiędzy salową, pracownicą administracji, pielęgniarką a lekarzem są ogromne i stale rosną. Kiedy jedni zarabiają dziesiątki tysięcy złotych miesięcznie, innym trzeba wypłacać dodatki wyrównawcze, bo nie osiągają płacy minimalnej. Rząd przyjął projekt nowelizacji ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Proponowane warunki dla pracownic niemedycznych, jakie miała zapewnić nowelizacja ustawy, utrwalają nierówności płacowe.

Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów

Głównym celem naszych działań jest sprawienie, aby mieszkanie było dobrem dostępnym dla wszystkich potrzebujących, aby było naszym prawem, a nie przywilejem czy „wyborczą obietnicą”. Spekulacje na rynku nieruchomości i budowlanym wraz z presją sektora bankowego spowodowały gwałtowny wzrost cen budowy i najmu mieszkań. Tysiące gospodarstw domowych musi borykać się z zadłużeniem czynszowym, wysiedleniami, eksmisjami i „czyszczeniami kamienic”. Opowiadamy się zatem za większą dostępnością gminnych zasobów lokalowych, za rozwiniętym budownictwem komunalnym (w tym socjalnym), redukcją zadłużeń czynszowych i zmianą kryteriów przydziału mieszkań komunalnych. Konieczne jest nie tylko odrzucenie tzw. kryterium metrażowego (co w Poznaniu już się wydarzyło), ale także podniesienie kryterium dochodowego, aby prawo do mieszkania komunalnego zyskało więcej osób. Opowiadamy się także przeciwko prywatyzacji gminnych zasobów mieszkaniowych.

Warszawskie lokatorki z WSL: o tanie i zdrowe mieszkania

W stolicy mimo dwunastu lat rządów sprawowanych przez kobietę warunki mieszkaniowe masy uboższych kobiet i ich rodzin pozostają dramatyczne. Liczba tanich lokali gminy skurczyła się w tym czasie o 20 tys. Ponad dwie trzecie budynków zarządzanych przez miasto nie ma dostępu do centralnego ogrzewania, a tempo podłączeń w tych domach sięga 1 proc. rocznie. Rządząca miastem Platforma Obywatelska w drodze prywatyzacji lub wyburzania publicznego zasobu mieszkaniowego w sumie skazała ok 50 tys. ludzi na ryzyko zamarznięcia lub chorób poprzez zamieszkiwanie w zimnych, wilgotnych i zgrzybiałych lokalach. Taka polityka wpędziła tysiące gospodarstw domowych w zadłużenie powstałe w wyniku wysokich kosztów ogrzewania prądem. Co więcej, wśród mieszkańców niedogrzanych budynków rozprzestrzenia się gruźlica, a władze twierdzą, że nie mają lepszych mieszkań, aby ewakuować do nich ludzi. W takich dzielnicach jak południowa Praga mniej niż dwa na sto budynków jest w dobrym stanie, a władze miasta od dekady nie zbudowały w nich ani jednego nowego lokalu. Elity skazują nas na kryzys, za który płacimy własnym zdrowiem. Lokatorki z warszawskiej Pragi walczą o zwiększenie zasobu tanich mieszkań, a w lokalach gminy, gdzie panują choroby, walczą o zniesienie czynszów i długów oraz realne dopłaty za ogrzewanie do czasu podłączenia wszystkich do C.O., tj. najtańszej metody ogrzewania.

Powyżej opisane przykłady bieżących konfliktów, w których kobiety są zmuszone walczyć o dostęp do podstawowych środków utrzymania, nie są odosobnione. Z podobnymi bądź z takimi samymi problemami mierzą się kobiety w całej Polsce. Zamiast skupiać się na wyborach, wspólnie organizujemy się w zakładach pracy i w dzielnicach. Dzięki związkom zawodowym, stowarzyszeniom lokatorskim i grupom nieformalnym odzyskujemy wpływ na nasze życie, które wciąż niszczą politycy i biznes.

Socjalny Kongres Kobiet, 13.10.2018, Poznań

Organizacje współpracujące z SKK:
Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza, Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów, Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów, Międzyzakładowy Związek Zawodowy Pracowników „Zjednoczeni”, Ruch Sprawiedliwości Społecznej, Manifa Poznań, Codziennik Feministyczny, Kolektyw Manifa Toruńska, Inicjatywa 8 Marca (Wrocław), Akademicki Komitet Protestacyjny, Partia Razem, Koalicja Sex Work Polska, Stowarzyszenie "Bratnia Pomoc", Spółdzielnia Ogniwo (Kraków), Aborcyjny DreamTeam, W Naszej Sprawie, Toruński Strajk Kobiet, Fundacja Nie Tylko Matka Polka.

Czytaj dalej...

Program II Socjalnego Kongresu Kobiet

sobota 13 października, godz. 11:00 – 18:00, Teatr Ósmego Dnia, Poznań ul. Ratajczaka 44

I Socjalny Kongres Kobiet odbył się w marcu bieżącego roku. Zainicjowały go opiekunki ze żłobków, pracownice instytucji kultury, lokatorki z Warszawy i Poznania. Jako pracownice i lokatorki najlepiej wiemy, czego potrzebujemy, aby nasze położenie mogło ulec faktycznej poprawie. Część postulatów programowych, ustalonych podczas I edycji Kongresu (np. skrócenie czasu pracy do 35 godzin tygodniowo czy powszechna emerytura na poziomie co najmniej płacy minimalnej), dotyczy ogólnokrajowych problemów kobiet. Inne (np. zwiększenie kontroli społecznej nad finansami i działaniami samorządu, przyłączenie wszystkich mieszkań komunalnych do c.o.) są odpowiedzią na działania władz samorządowych, które uderzają w kobiety.


Podczas II Kongresu planujemy doprecyzować owe postulaty. Naszym celem jest powiązanie walk pracowniczych i lokatorskich, które toczą się w różnych miastach. W ten sposób wzmocnimy nasze działania tak, aby po kolejnych wyborach władze nie mogły nas ignorować.

Program:

11:00 – 11:20 Otwarcie Kongresu

11:20 – 12:30 Część I: postulaty Socjalnego Kongresu Kobiet

Podczas I edycji SKK odbyłyśmy dwie inspirujące dyskusje o doświadczeniach, potrzebach i problemach, związanych z naszymi miejscami pracy i miejscami zamieszkania. Na podstawie tych dyskusji opracowałyśmy listę postulatów, które są odpowiedzią na przeciążenie pracą, niskie płace, kryzys mieszkaniowy, antykobiecą politykę władz centralnych i samorządowych. Podczas pierwszej części nadchodzącego Kongresu omówimy genezę i znaczenie naszych postulatów w odniesieniu do bieżących działań pracownic i lokatorek.

12:30 – 13:30 Podsumowanie części I i dyskusja

13:30 – 14:00 Przerwa

14:00 – 15:30 Cześć II: warsztaty w grupach

Działamy w związkach zawodowych, stowarzyszeniach lokatorskich i innych grupach walczących z wyzyskiem i biedą. Chcemy rozszerzać toczone przez nas walki tak, aby nasze żądania i potrzeby wybrzmiewały z coraz większą siłą. Podczas części II Kongresu odbędą się równocześnie trzy dyskusje w odrębnych grupach. Ich celem będzie omówienie działań umożliwiających wprowadzenie w życie opracowanych przez nas postulatów. Prosimy o wcześniejsze ustalenie, z jakimi działaniami zetknęłyście się do tej pory w waszych organizacjach, miejscach pracy i miejscach zamieszkania. Które z nich okazały się nieefektywne, a które skuteczne. Czy słyszałyście lub czytałyście o innych akcjach, kampaniach, które wydają się wam skuteczne.

I grupa – dyskusja nad postulatami ruchów lokatorskich (m.in. rozwinięcie budownictwa komunalnego, zatrzymanie reprywatyzacji nieruchomości, podłączenie wszystkich mieszkań komunalnych do c.o.).

II grupa – dyskusja nad postulatami pracownic sektora publicznego (m.in. podwyższenie płac i zatrudnianie na umowy o pracę w jednostkach budżetowych, powszechne ubezpieczenie zdrowotne, skrócenie długości tygodniowego czasu pracy).

III grupa – dyskusja nad postulatami związanymi z organizacją pracy (m.in. wliczenie czasu przeznaczonego na dojazd do miejsca pracy w całkowity czas dnia roboczego, kontrola pracownicza w zakresie norm pracy, planowanie czasu pracy (np. ustalania harmonogramów,) zgodnie z potrzebami zatrudnionych).

15:30 – 15:45 Przerwa

15:45 – 16:45 Podsumowanie warsztatów w grupach i dyskusja

16:45 – 17:30 Omówienie wspólnego stanowiska w zakresie postulatów oraz strategii działań ukierunkowanych na politykę władz lokalnych i ogólnopolskich

17:30 – 18:00 Zamknięcie Kongresu

Więcej szczegółów:
Socjalny Kongres Kobiet www.facebook.com/socjalnykk

Kontakt: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Tel: 609 486 340

Czytaj dalej...

Popieramy protest „POLSKA POTRZEBUJE WYŻSZYCH PŁAC!”

STANOWISKO KOMISJI KRAJOWEJ OZZIP W ZWIĄZKU Z OGÓLNOPOLSKIM PROTESTEM „POLSKA POTRZEBUJE WYŻSZYCH PŁAC!”

W najbliższą sobotę OPZZ organizuje w Warszawie ogólnopolską i międzybranżową demonstrację pod hasłem „Polska potrzebuje wyższych płac”. Wśród jej głównych postulatów [LINK] znajdują się między innymi: wzrost wynagrodzeń, podwyższenie płacy minimalnej, zaniechanie (lub ograniczenie) zatrudnienia na podstawie umów cywilno-prawnych, przestrzeganie praw pracowniczych i związkowych. Niskie płace, praca na umowach śmieciowych i próby zwalczania działalności związkowej są od lat codziennością dla członkiń i członków Inicjatywy Pracowniczej.

Czytaj dalej...

Mobilizacja w sprawie podwyżek płac pracowników samorządowych

Informacja do przekazania wszystkim członkom naszych związków oraz pracownikom

W nawiązaniu do ustaleń wszystkich struktur związkowych (NSZZ „Solidarność” , OPZZ, ZNP, Inicjatywa Pracownicza) prowadzących negocjacje płacowe w sprawie podwyżek płac pracowników samorządowych zatrudnionych w zakładach i jednostkach budżetowych oraz instytucjach kultury Miasta Poznania informujemy, że:

1.    tegoroczne negocjacje zakończyły się fiaskiem

2.    Mimo, wcześniejszych zapewnień, że postulaty są racjonalne i w pełni uzasadnione Prezydent, zamiast 400 zł do wynagrodzenia zasadniczego zaproponował 100 zł brutto czyli ok. 68 zł na rękę.

W związku z powyższym zostały zaplanowane następujące działania:

1.    Wszyscy pracownicy  jednostek i  zakładów budżetowych (w tym szkół i placówek) oraz instytucji kultury (zrzeszeni i niezrzeszeni w związkach zawodowych),  proszeni są o przybycie na Plac Kolegiacki w Poznaniu (przed Urząd Miasta) w dniu 18 grudnia 2017 roku o godz.13.30,  by przedstawić Panu Prezydentowi nasze stanowisko dotyczące efektów tegorocznych negocjacji oraz oczekiwań pracowniczych. 

2.    Oczekujemy, że Prezydent Jacek Jaśkowiak osobiście i ustosunkuje się do naszego stanowiska wyrażonego na piśmie.

3.    Zwrócimy się do Radnych naszego miasta, prosząc ich o naprawienie błędów Pana Prezydenta i zaplanowaniu środków na realizację podwyżek zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami.

4.    W zależności od reakcji Pana Prezydenta podejmiemy decyzje o dalszych naszych działaniach.

PAMIETAJMY, ŻE OD NASZEJ AKTYWNOŚCI I SOLIDARNOŚCI BĘDZIE ZALEŻAŁO TO JAKI BĘDZIE WZROST WYNAGRODZENIA W 2018 R.

Spotykamy się 18.12 (poniedziałek) o godz. 13:30 Pod Urzędem Miasta

Czytaj dalej...

Koniec sporu zbiorowego w poznańskich żłobkach?


Do końca grudnia br. zarząd miasta ma przedstawić związkom zawodowym działającym przy Zespołach Żłobków w Poznaniu projekt porozumienia płacowego. Inicjatywa Pracownicza, zgodnie z toczonym przez nią sporem zbiorowym, żąda 30% podwyżki. Swoją propozycję przedstawiła władzom miasta także NSZZ Solidarność.

Na rok 2016 najbardziej prawdopodobny jest wariant podwyżki ok. 100 zł. brutto do podstawy wynagrodzenia. Kwestia jak będą wyglądać podwyżki w latach następnych stanowić ma przedmiot kolejnych uzgodnień z miastem. Dodatkowo podpisane zostanie porozumienie w sprawie dalszego prowadzenia rozmów i konsultacji ze związkami zawodowymi. Oprócz płac istotne są dwie sprawy: 

(1) dyskusja wokół konsolidacji zespołów żłobków,

(2) dyskusja wokół Poznańskiego programu opieki na dziećmi do lat 3. Poprzedni projekt programu zostanie zmieniony z powodu licznych zastrzeżeń zgłaszanych min. przez Komisję Międzyzakładową OZZIP przy Zespołach Żłobków w Poznaniu. Poniżej przedstawiamy nasze stanowisko w tej kwestii.

Czytaj dalej...

Stanowisko Komisji Międzyzakładowej OZZ IP przy Poznańskich Żłobkach ws. sporu zbiorowego i podwyżek płac

Stanowisko Komisji Międzyzakładowej OZZ Inicjatywa Pracownicza
przy Zespołach Żłobków w Poznaniu
w związku z toczącym się sporem zbiorowym i żądaniami podwyżek płac
Poznań, 5 stycznia 2015 roku



W związku z toczącą się dyskusją na temat podwyżek płac pracowników  Zespołów Żłobków  w Poznaniu, pragniemy jeszcze raz zaznaczyć, że nasze realne wynagrodzenia od stycznia 2009 roku spadły. W tym czasie wystąpiła inflacja na poziomie 16%, a także podniesiono dzienny wymiar świadczonej przez opiekunki dziecięce pracy o 25 minut, bez rekompensaty finansowej. Obie te kwestie były podstawową przyczyną trwającego od wiosny 2012 roku sporu zbiorowego. Kwestię tę dość szczegółowo opisałyśmy w naszym stanowisku, przekazanym Dyrekcjom Zespołów pismem z dnia 22.11.2014 r. Pismo to otrzymali także nowo wybrani radni i radne. Zgodnie z nim, Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza jest gotów zakończyć spór zbiorowy pod warunkiem, że od stycznia 2015 roku pracownice żłobków otrzymają średnio miesięcznie podwyżkę w wysokości 350 zł. brutto.

Czytaj dalej...

Wyższe płace w poznańskich żłobkach

Na grudniowej sesji radni miasta Poznania przyjęli budżet na rok 2014, który zakłada podwyżki dla personelu miejskich żłobków średnio o 150 zł brutto. Członkinie i członkinie OZZ Inicjatywy Pracowniczej w dniu sesji zorganizowali kolejną akcję ulotkową w urzędzie miasta, wyrażając stanowisko na temat planowanych podwyżek pod hasłem „Pracownice żłobków walczą dalej!”. Opiekunki przyniosły plakaty z hasłami „Godnej płacy nie tylko na święta”, „Więcej siana w żłobkach”, „Nie chcemy prezentów tylko godnej płacy”.

Czytaj dalej...

Pracownice żłobków u poznańskich radnych

Na początku lipca członkinie Inicjatywy Pracowniczej przy poznańskich żłobkach odwiedziły szereg radnych z Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia, oraz reprezentujących różne kluby polityczne. Spotkania miały na celu przypomnienie radnym, że konflikt pracowniczy w poznańskich żłobkach trwa, a zeszłoroczne wyrównanie w postaci 121 zł nie rozwiązuje problemu bardzo niskich płac w sektorze opieki nad najmłodszymi dziećmi. Związek Inicjatywa Pracownicza jest wciąż w sporze zbiorowym z trzema dyrektorkami Zespołów Żłobków. Pracodawca odrzuca żądania pracownicze (30-procentowe podwyżki), uzasadniając to decyzjami, które muszą zapaść w urzędzie.

Większość radnych przyjęła żądania pracownicze ze zrozumieniem, zgadzając się co do tego, że zarobki w żłobkach są bardzo niskie. Płace różnią się w zależności od zespołu. Przykładowo, podstawa wynagrodzenia młodszej opiekunki w zespole żłobków nr 3, to 1430 zł brutto, na rękę dostaje jednak nie więcej niż 1400 zł (z dodatkami i premią). Nawet starsze opiekunki z wieloletnim doświadczeniem nie zarabiają więcej niż 2 tys zł.

Związkowczynie szykują wystąpienie na Komisję Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia, która odbędzie się pod koniec sierpnia. Będą przedstawiać wyliczenia oraz uzasadniać swoje żądania płacowe. Jeśli prezydent miasta w projekcie budżetu, który ukaże się w listopadzie, nie zaproponuje zwiększenia funduszu płac, podwyżka może zostać wprowadzona przez poprawkę, którą zaproponują radni. Aby zrealizować żądania pracownic, miasto musiałoby przekazać od 3 do 4 mln złotych. Kwota ta nie jest dużym wysiłkiem dla budżetu Poznania, szczególnie gdy pamięta się o wielu milionach przekazywanych deweloperom czy na poznański stadion.

Na sesji miejskiej 9 lipca radny Szczuciński zgłosić interpelację do prezydenta Grobelnego z zapytaniem, czy możliwe będą dalsze podwyżki dla pracowników. Prezydent ma 30 dni, by na nią odpowiedzieć. Obecnie trwa sezon urlopowy, lecz od września, w zależności od odpowiedzi prezydenta, jesienna fala niezadowolenia może dotrzeć też do poznańskich żłobków.

 

Czytaj dalej...

Płaca socjalna a kampania w obronie żłobków i przedszkoli w Londynie

„Płaca socjalna” a kampania w obronie żłobków i przedszkoli w Londynie1

Camille Barbagallo i Nicholas Beuret

[Polecamy lekturę tekstu przed spotkaniem, które odbędzie się 26 maja w Poznaniu, pod tytułem "Feministyczny Kontratak z Londynu - kobiety i kryzys na wyspie" > zobacz więcej]

W Wielkiej Brytanii ma miejsce atak na instytucje opieki nad dziećmi. W całym kraju dostają one coraz mniej funduszy, są zamykane i pogarsza się ich sytuacja. W poniższym tekście przedstawiamy na czym polegają cięcia kosztów w przedszkolach w dzielnicy Londynu, Hackney. Analizujemy je w kontekście cięć budżetowych przeprowadzanych przez konserwatywną Partię Demokratyczną, dostrzegając, że płeć odgrywa tu istotną rolę.

Czytaj dalej...

Za dużo, żeby umrzeć i za mało, aby godnie żyć

Karolina przez 22 lata pracowała w jednym z poznańskich zakładów przemysłowych. Straciła pracę w wyniku redukcji etatów w 2009 r. Wtedy uzyskała zatrudnienie w miejskim żłobku, gdzie do dziś pracuje jako pokojowa. Na rękę dostaje od 900 do 1400 zł, w zależności od wysokości premii. Dodatkowo otrzymuje 450 zł alimentów na córkę. Obie się uczą. Karolina kończy szkołę średnią, a jej córka uczy się w gimnazjum, dlatego trudno im podjąć dodatkową pracę. Drugi etat to chleb powszedni dla pracownic poznańskich żłobków. Bez niego wiele z nich nie utrzymałoby siebie, ani rodziny. Mimo niskich zarobków Karolina nie chce zmieniać zatrudnienia. Bezrobocie rośnie, coraz trudniej o stałą umowę o pracę, a córka, żeby móc się uczyć, potrzebuje stabilizacji.

Czytaj dalej...

Ugody w żłobkach w sprawie nadgodzin

Jesienią 2011 r. szesnaście pracownic Zespołu Żłobków nr. 1 w Poznaniu, członkiń OZZ Inicjatywa Pracownicza, złożyło w sądzie pracy pozwy, domagając się od pracodawcy wypłacenia wynagrodzeń za pracę w nadgodzinach. Powódki utrzymują, że w 2009 r. dyrektorka Zespołu Żłobków, Aldona Sokołowska, nakazała im pracować o 25 minut dłużej każdego dnia, niż przewidywała odpowiednia ustawa. Salowe i opiekunki zareagowały na zmianę czasu pracy pismem, żądając respektowania ustawowej normy czasu pracy. Sokołowska nie odpowiedziała, a po kilku latach sprawa trafiła do sądu. Zaniedbania dyrektor Zespołu mogły kosztować miasto nawet 150-200 tys. zł.

Czytaj dalej...